En iyi bildiğin şey nedir hayatta; kendin, o bile yarım. Her anın kendinle geçer, nereye gitsen seninledir. Sağa dönsen ordasındır, sola dönsen yine karşındadır. Koşsan senle gelir, uyusan da sendedir.

Bugünkü eleştiri konumuz mu? Tabi ki; beni benden daha çok tanıdığını zanneden mr and mrs sarraf'lar.

Çevremdeki koruma bandı, içine saklandığım kabuğum, kendimi ele vermeyen gizemim, duygularımı hissettirmediğim ifadesizliklerim.. Hangi ânımda benimlesin ki hangi "bana" bakıp beni tanıdığını idda edebilirsin? Sen kimsin? Benim neremdesin? Beynimi ne zaman gördün? Geçmişimi ne zaman keşfettin? Duygularımı ne zaman sana söyledim?... uzar gider.. 

Ben kendimi tam anlamıyla tanımıyorken, ki en iyi bildiğim şey kendimken, nasıl beni benden çok tanıdığını iddia edip bir de benle inatlaşabiliyorsun?

Senin en iyi bildiğin şey kendinken, ki o bile yarımken, nasıl olur da beni keşfettiğini söyleyebilirsin?

Bu nasıl bir cürettir?

Edebiyata boğmaya lüzum yok, sade olalım; beni yargılamak, karakterimi tanımlamak, davranışlarıma ifadeler bulmak sana kalmadı.

Sen hele bi kendini tanı, sonra beni.